Καλησπέρα.

Αισθάνομαι σαν τον Ντι Κάπριο στο Revenant. Λαβωμένος αλλά με κουράγιο. Ευτυχώς λύθηκε το πρόβλημα που μας ταλαιπώρησε όλο αυτόν το καιρό. Κάποιοι χάκερς μας ανάγκασαν να στήσουμε το site από την αρχή. Δώστε μας μια μέρα ρεπό για να κάνουμε ένα delete σε όλο αυτό τον εφιάλτη που ζήσαμε όλες αυτές το μέρες και από αύριο μπαίνουμε δυναμικά στη μάχη. Παρασκευές ούτως ή άλλως δε συνηθίζω να παίξω όταν δεν υπάρχει Ευρωλίγκα. Αν έπρεπε να παίξω κάτι με το μαχαίρι στο λαιμό, θα πήγαινα καθαρά λόγω κινήτρου στον άσο της Λεβάντε. Είμαι χαρούμενος γιατί από αύριο μπαίνουμε και πάλι δυνατά στη μάχη χωρίς προβλήματα.

Θέλω να πω και δυο λόγια για τον άτυχο Παντελίδη. Στα 32 του μόλις, ένας ακόμα άτυχος άνθρωπος έχασε τη ζωή του σε τροχαίο. Δε γίνεται να μη νιώσεις θλίψη αν είσαι άνθρωπος, το θέμα είναι πως την εκφράζεις. Μένοντας στον κυβερνοχώρο συνειδητοποίησα ότι ο Έλληνας πλέον δεν έχει μπέσα. Κροκοδείλια δάκρυα από κάποιους που μέχρι χθες τον έβριζαν. Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν χρειάζεται τίποτα άλλο εκτός από σιωπή. Είναι μια λέξη που κάποιοι έχουν ξεχάσει εδώ μέσα. Εδώ η μεγαλοψυχία και η μικρότητα απέχουν μόλις μια ανάρτηση...

Τα λέμε αύριο αναλυτικά από νωρίς.